Ben Seninleyim Ya Sen Kiminlesin ?

Ben Seninleyim Ya Sen Kiminlesin ?

             

Bazen unutmak istersin. Silebilmek, resetlemek, format atabilmek, başa sarabilmek...

Kendini, aileni, yaşantını, yaşadıklarını, yaşayamadıklarını, bildiklerini, bilmediklerini, geçmişi, geleceği, şimdiyi silebilmek istersin o derin hafıza kayıtlarından. Belki nasıl da iyi gelecektir her şeye yeniden başlayabilmenin bilincinde olabilmek kim bilir mümkün mü dersin ?

Düşünsene hem neden olmasın ki ? Olmazları olduran,yokluklara varlık katan,merhametlilelerin merhametlisi yüce Rabbin varken,bir şans daha yüklemez mi şu virane, aciz ve kimsesiz yüreğine sen yeter ki iste !  O seni yaratırken tam ve bütünden ibaret kılmadı mı? Sana şah damarından yakınken seni yoktan yaratmadı mı? Kimsecikler duymazken sessiz çırpınışlarını, yürek yakan çığlıklarını hadi ey kulum ben seninleyim sen kiminlesin demedi mi? Yeniden kalk sımsıkı sarıl yaşamına, dünya boş dönüşün yine bana demedi mi? Gizli gizli ağlayan gözlerine, kanayan kalbine, yaralı gönlüne merhem olup sabret bunlar geçecek elbet bir gün imtihan pervazındasın dayan serinliğini serpmedi mi?  Ailem, dostum, yakınım, sevdiklerim, sevenlerim, canlarım dediğim insani olgular çemberinde cebelleşirken haketmediğin onca şeyi yaşamana rağmen suskunluğuna eda edişine sabrına vesile ile erişmene katkı yüklemedi mi? Belki unutmak, format atmak, silmek, resetlemek, başa sarabilmek yeterli olmayacaktı şu anki sana ulaşabilmen için değil mi? Yaşanılan her şey hayrına vesileyken sen daha neyin peşindesin ki? 

Hayriye Çalışkan Acar